< vorige

 
Lucile Desamory | Gino Saccone Gino Saccone Kenichi Ogawa | Gino Saccone Gino Saccone Lucile Desamory | pelican avenue Kenichi Ogawa Kenichi Ogawa Kenichi Ogawa Kenichi Ogawa Kenichi Ogawa Kenichi Ogawa Lucile Desamory Lucile Desamory Mary A Waters  

Kunstenaarskeuze tijdens Art Rotterdam

Tijdens Art Rotterdam van 10 t/m 14 februari 2016 introduceert galerie Mieke van Schaijk uit
’s-Hertogenbosch de kunstenaars: Kenichi Ogawa, Lucile Desamory, Gino Saccone, pelican avenue en Mary A Waters.

Zij werkt al enige tijd samen met Gino Saccone, pelican avenue. Het is voor de eerst dat Kenichi Ogawa's siliconen schilderijen en aquarellen gepresenteerd worden in Nederland na zijn deelname met één enkel werk –de veelbesproken grote onderbroek bij het Hilton Hotel, tijdens de beeldententoonstelling Art-Zuid in Amsterdam in 2013.
Lucile Desamory
, een Belgische die woont en werkt in Berlijn, o.a. bekend van ‘Beaufort Buiten de Grenzen’ te Oostende in 2015, wordt nu in Nederland geïntroduceerd.

Het zijn allen kunstenaars die zelfbewust hun plaats in de beeldende kunst en de wereld innemen, met werk dat onderscheidend is, zowel technisch als inhoudelijk. De poëtische kwaliteit van hun werk hangt samen met hun ambachtelijke vermogens en de zorgvuldigheid van hun werkwijze.

Mieke van Schaijk Art Rotterdam, Van Nellefabriek, stand 64

Woensdag 10 februari 2016 Opening op uitnodiging: 18.00 - 22.00 uur 
Donderdag 11 februari 2016 11.00 - 19.00 uur
Vrijdag 12 februari 2016 11.00 - 21.00 uur
Zaterdag 13 februari 2016 11.00 - 19.00 uur
Zondag 14 februari 2016 11.00 - 19.00 uur

Kenichi Ogawa (Aichi, Japan, 1969)

In zijn aquarellen en siliconenschilderijen onderzoekt Kenichi Ogawa onderwerpen als intimiteit, moederschap en affectie met een gevoelig, persoonlijk besef van vrouwelijkheid. Ogawa sluit in zijn werk aan bij de esthetische en spirituele traditie van de Japanse kalligrafie. Zijn toepassingen ervan betreffen vooral het opnieuw gebruiken van de innerlijke originaliteit van deze werkwijzen. In een gecombineerd gebruik van het construeren en uitvinden van mogelijkheden probeert hij de essentie van deze tradities te doorgronden.
"What is it for a man to have a prolific sense of touch? The material silicon gives something of a touch of human skin. When I use this material in my painting, I feel I am making full use of my sense of touch. My working process is; First, to base-paint the canvas by oil; Next to cover the painted canvas with silicon using a long knife for cutting cake; Then to make a drawing by way of scraping off the silicon with a brush. This should be done at a breath, for fear of silicon easily getting dry. Time limit is always to be kept in mind. This demerit of using silicon material, however, could cause a good feeling of once-for-all tension, like Japanese calligraphy, I think.”

Lucile Desamory (Brussel, 1977)

Inhoudelijk speelt het werk van Lucile Desamory in op de beleving van het onverklaarbare en mysterieuze. In haar werk balanceert ze tussen figuratie en abstractie. Haar werken echo-en vervlogen tijden, oude mythen, religieuze en heidense denkbeelden. Het universum dat ze oproept, kent een surreële en sprookjesachtige sfeer. Toch is zij niet bezig met verwijzingen naar een andere of voorbije wereld, maar met de grenzen van de waarneming, bekeken vanuit een aards en tijdloos perspectief. “My feeling of time tells me I’m as much in the past as in the present and the future, each time has its own form, but is no less real, there is no timeline, there is only a mess, a big blob of physical sensations, remembrances of projections which have all the same value for me.”

Vanaf 6 maart 2016 heeft Lucile Desamory een solo in mijn galerie onder de titel The Uneasy Cessation of all Things. www.luciledesamory.net

Gino Saccone (Jersey, GB, 1979)

Na een studie aan de Royal College of Art in Londen was Gino Saccone in 2009-2010 artist-in-residence aan de Rijksacademie in Amsterdam. Sindsdien heeft hij een internationale tentoonstellingspraktijk. Hij werkt met uiteenlopende materialen en zijn tentoonstellingen bestaan uit chaotische aandoende kakofonieën van uiteenlopende objecten. Kleur en textuur vormen in zijn werk patronen die hij vaak letterlijk in zijn werk verweeft. De fysieke aanwezigheid van het beeld is belangrijk voor Saccone. De wisselwerking tussen materialiteit en virtuele verschijningsvormen is typerend voor zijn werkwijze. Vanuit zijn achtergrond in de sculptuur heeft Saccone inmiddels een serie wandtapijten gemaakt die jacquard geweven zijn. Zij zijn gebaseerd op beelden en aquarellen die hij in zijn atelier maakt. Deze wandtapijten kunnen visueel functioneren als een Ouija bord, een spiritistisch spel dat voorspellende antwoorden op vragen lijkt te geven.

pelican avenue

pelican avenue, vernoemd naar de Antwerpse Pelikaanstraat, is een samenwerking tussen Carolin Lerch en Michiel Helbig. Het label bevraagt de conventionele codes van de mode, en ontwikkelt een alternatieve aanpak en presentatie. pelican avenue verzet zich tegen de voortdurend veranderende trends en de destructieve houding van hypes.

Het design is gericht op herzien en hervormen, meer dan op aanpassen en transformeren. De ontwerpen zelf kenmerken zich door abstracties en optimalisaties. Details of snitlijnen, bedoeld om een kledingstuk interessanter te maken, worden weloverwogen achterwege gelaten in een zoektocht naar essentie. Hierbij is sprake van een zorgvuldige overweging van de elementen die een verandering moeten ondergaan op grond van functionaliteit, context, techniek en materiaal.

De drie minimale en atypische constructies waar de capes op worden gepresenteerd, zijn opgebouwd uit modulaire chromen buizen, ontleend aan een systeem voor winkelinrichting. In lijn te zien met The Code Stand van Man Ray. Het aankleden van elk figuur met slechts een cape en een paar handschoenen, geeft op summiere wijze gestalte aan drie gedaantes. pelican avenue neemt regelmatig deel aan de Paris Fashionweek.