De ernst van een speelse beeldtaal
Mieke van Schaijk in ‘s-Hertogenbosch presenteert van 18 mei tot 22 juni 2014
werk van ELI CONTENT (1943) en AUKE DE VRIES (1937). Hoewel de kunstenaars min of meer generatiegenoten zijn, is hun werk niet eerder in samenhang met elkaar getoond.

Mieke van Schaijk laat zien dat elementaire schepping bij beide kunstenaars een rol speelt. Eli Content baseert zich daarbij op het joodse geloof en met name op het boek Genesis. Bij Auke de Vries zie je een meer seculiere interpretatie van het scheppend vermogen in beelden die tastenderwijs en proefondervindelijk tot stand lijken te komen.
Overeenkomstig in met name hun recente werk is de speelsheid van de beeldtaal die vreemd genoeg de ernst van hun kunstenaarschap op een uitgesproken manier bevestigt. Ze nemen beiden de vrijheid om naar eigen inzicht beelden te scheppen in een handschriftelijke stijl van het grafische gebaar. Eli Content kiest daarbij voor monumentale formaten op papersoorten zoals gekleurd verpakkingsmateriaal en kranten. De Hebreeuwse taal zet hij als tekens en decoratie in. Content streeft naar een doorzichtig, inzichtelijk beeld: voorstellingen waar je doorheen kunt kijken.



De Vries vertaalt zijn beeldende voornemens naar sculpturale ruimtelijkheid waarin uiteenlopende, contrasterende elementen in vorm en kleur uiteindelijk met elkaar harmoniëren in een beweeglijke dynamiek. Abstractie en figuratie worden daarin min of meer gelijkwaardig aan elkaar. Binnen de samenstelling van ieder beeld krijgen uiteenlopende vormen in hun onderlinge verhouding een bepaalde betekenis en gedaante.

Er is in het werk van beide kunstenaars sprake van een zekere ontsnapping aan de zwaartekracht. Hun beelden hebben een gedaante die de lichtvoetigheid heeft van een wezen dat over water loopt, een insect dat met vier grote vliesdunne poten over het water schaatst.
Verder kent hun werk meer verschillen dan overeenkomsten en is het een spannende confrontatie tussen de manier waarop twee kunstenaarsopvattingen zich tot elkaar verhouden.

Rudi Fuchs schreef in de Groene Amsterdammer over Eli Content: “De schilder ziet altijd wat hij nodig heeft - en Eli Content schept planten in vormen en kleuren zoals hij ze zich droomt en voorstelt.”

Alex de Vries schreef op www.galeries.nl over Auke de Vries: “De ruimte krijgt zin in het beeld. Het beeld heeft zin in de ruimte.”